Ale się we Wrocku narobiło. Ci bardziej doświadczeni entuzjaści sportu pewnie wspominają końcówkę lat 80.-tych, będących dla wrocławskiego sportu niezmiernie bogate. Stolica Dolnego Śląska, posiadała wówczas nie tylko swoich przedstawicieli w najwyższych ligach najbardziej rozpoznawalnych konkurencji sportowych, ale także śmiało można rzec, iż w każdej z nich była w czołówce. Wydarzył się wszak nawet taki rok, kiedy najbardziej popularny wrocławski klub sportowy Śląsk zdobywał mistrzostwo w wielu konkurencjach naraz – w 1976 roku był mistrzem w koszykówce, szczypiorniaku i piłce kopanej, notował świetne miejsca w ciężarach, judo, pływaniu czy boksie. Udane lata jednak dobiegły końca, a kto wie czy i nie bezpowrotnie. Jak sytuacja we wrocławskim sporcie ma się obecnie, większość z pewnością wie. Basket, jako sport mało popularny, uzbierał w ekstraklasie drużyny z małych i średnich ośrodków, dla siedemnastokrotnych mistrzów Polski zabrakło w niej miejsca. Oczywiście dlatego, iż kilka lat temu upadł i od tamtej pory nikt nie chce (bądź nie wie w jaki sposób) go wskrzesić. Tak samo jak z koszykarskim Śląskiem sprawa się tyczy z tym, który jest kilkunastokrotnym mistrzem kraju w piłce ręcznej. Piłkarze ręczni Śląska podzielili los koszykarzy i nie wiadomo co z nimi będzie. Siatkówka jest w mieście całkowicie nieobecna, a choć piłka nożna wciąż we Wrocławiu jest, co to za byt… Piłkarze Oresta Lenczyka za jego kadencji umieją tylko remisować, wcześniej za Ryszarda Tarasiewicza przegrywali z każdym. Stadion na Mistrzostwa Europy jest w zaawansowanej budowie i po mistrzostwach ma służyć właśnie piłkarzom Śląska. Kłopot w tym, że jeżeli wrocławscy kopacze dalej będą uderzać piłkę piszczelami, to nasza arena będzie służyła pierwszoligowcom. A to byłby przecież istny przerost formy nad treścią. Źle się dzieje z tym dolnośląskim sportem, oj niedobrze źle. Honor utrzymują już chyba zaledwie żużlowcy Betardu, choć i ci od lat nie zdobyli tytułu mistrzowskiego.